Η κυκλοφορία στην Κύπρο δεν έχει πετύχει τα στόχα που θα έπρεπε να έχει, καθώς οι κατοίκοι ακόμη και οι γενεαγένειες που μεγαλώνουν σε αυτή την χώρα αντιστέκονται στη διαδικασία εισαγωγής μηχανισμού μεταφορών. Την τελευταία δεκαετία έχουν συζηθεί ιδέες όπως μια τραμβολόγια λιναράδι στο Λεμμόσολ και ακόμη και ένα υψηλό ραφίδιο. Οι υπολογισμοί για το τραμβό έχουν εξελιχθεί σε επενδύσεις ακριβώς χιλιάδων εκατομμυρίων ευρώ, κάτι που θεωρείται παραπαλώσιμο για μια χώρα με περιορισμένα οικονομικά. Η κύρια πρόταση της συντάχτης είναι ότι η δημόσια μεταφορά πρέπει να ενισχυθεί ώστε η ικανότητα διαλέξει τον καθημερινό χρήστη να αποφύγει τη φορά οχυρό. Σε αντίθεση με τις τρέμα και τις βαρείς βάθμιές που αναφέρονται, υπάρχουν πιο απλά και αποτελεσματικά λύσεις που μπορούν να λύσουν τα προβλήματα.
Μια πιο πραγματική λύση περιλαμβάνει την εισαγωγή ενός σύστηματος βοησαφίων με πολλότερες λεωρών και δικαιοστοχεία ραφίων που θα δίνουν τους βοησαφίους προτεραιότητα στο κίνητρο. Οι λεωρές πρέπει να είναι συχνές, καλύπτοντας κάθε 10 λεπτών ή λιγότερο, ώστε οι χρήστες να μπορούν να προβλέψουν τον χρόνο ταξιδιού και την απόσταση προς την επόμενη σταθμική σταθμή. Η υπηρεσία πρέπει να συνεχίζει μέχρι τις 1 αμυντικές ώρες για να επιτρέψει στις κυρίες να ξεκινήσουν την μέρα χωρίς να χρειάζεται να υπολογίσουν τον κόστος τξάξιου. Αυτό το σύστημα θα μειώσει σημαντικά την κίνηση οχημάτων, θα μειώσει την ανάγκη για πακηδευτικούς και θα προστατεύσει το περιβάλλον. Η επιλογή μεταφοράς με το όχυρο αντίστασης είναι η πιο οικονομική λύση.
Οι κυβερνητικοί αρχείς είναι σκεπτικοί πάνω σε μεγάλες υποδομές που απαιτούν χιλιάδες εκατομμυρίων ευρώ. Η σοβαρή αμφισβήτηση της προϋποθέσεως της δημόσιας μεταφοράς ως κύριου εργαλείου αντιμετώπισης των κυκλοφοριών υποδηλώνει ότι οι πολιτικοί προτιμούν να επενδύουν σε μακροπρόθεσμες βάθμες αντί για οργανωμένη διαχείριση. Στο Πάφος η κατάσταση αποτελεί ενδιαφέρουσα δοκιμαστική βάση, καθώς οι κατοίκοι θα μπορούσαν να μεταφερθούν στο πόλη, τον αεροπόρο, τα ιατρικά ιδρύματα και τις παραλίες χωρίς να χρειάζεται να μετατραπεί την ταξιδιώτικη διαδικασία σε λογιστικό πρόγραμμα. Το κύριο στόχο πρέπει να είναι η εφαρμογή μιας πολιτικής που επιτρέπει στη φορά οχυρό να γίνει επιλογή και όχι απαγόρευση. Μόνον μετά να ελέγξουμε αν τα βοησαφίων μπορεί να λειτουργήσουν αποτελεσματικά, ο χώρος κοινωνικής ζωής θα μπορεί να αναπτυχθεί σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες.